شِکَّرشِکن شَوَند همه طوطیانِ هند
زین قندِ پارسی که به بَنگاله می‌رود
«حافظ»

حکایتِ شبِ هجران فروگذاشته بِهْ
به شکرِ آن که برافکند پرده روزِ وصال
«حافظ»

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم، رها نتوان کرد
«حافظ»

چو دام طرّه افشاند ز گرد خاطر عشاق
به غمّاز صبا گوید که راز ما نهان دارد
«حافظ»

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو
«حافظ»

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم
زآن‌چه آستین کوته و دست دراز کرد
«حافظ»

ندیم و مطرب و ساقی همه اوست
خیال آب و گل در ره بهانه
«حافظ»