به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟
«حافظ»

می‌گریم و مرادم از این سیل اشک‌بار
تخم محبّت است که در دل بکارمت
«حافظ»

ای عاشقانِ رویِ تو از ذَرِّه بیشتر
من کِی رَسَم به وصلِ تو کز ذَرِّه کمترم
«حافظ»

شهرهٔ شهر مشو تا نَنَهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم
«حافظ»

سر به آزادگی از خَلق برآرم چون سَرو
گر دهد دست که دامن ز جهان دَرچینم
«حافظ»

نظر پاک تواند رخ جانان دیدن
که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد
«حافظ»

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکُش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جانِ شیرینم
«حافظ»