بِضَربِ سَیْفِکَ قَتْلی حَیاتُنا اَبدا
لِأنَّ روحیَ قَدْ طابَ اَن یَکونَ فِداک
«حافظ»

به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند، بربندند
ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند، بفشانند
«حافظ»

ای صاحب کرامت، شکرانهٔ سلامت
روزی تفقّدی کن درویش بی‌نوا را
«حافظ»

ز سرِّ غیب کس آگاه نیست، قصّه مخوان
کدام محرم دل ره در این حرم دارد؟
«حافظ»

اگر چه زنده‌رود آب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به
«حافظ»

رشتهٔ تسبیح اگر بگسست معذورم بدار
دستم اندر دامن ساقی سیمین‌ساق بود
«حافظ»