سعدی آن طبع ندارد که ز خوی تو برنجد
خوش بود هر چه تو گویی و شکر هر چه تو باری
«سعدی»

نه بخت و دولت آنم که با تو بنشینم
نه صبر و طاقت آنم که از تو درگذرم
«سعدی»

صید از کمند اگر بجهد بوالعجب بود
ور نه چو در کمند بمیرد عجیب نیست
«سعدی»

چه مخالفت بدیدی که مخالطت بریدی
مگر آن که ما گداییم و تو احتشام داری
«سعدی»

هر آدمیی که مهر مهرت
در وی نگرفت سنگ خاراست
«سعدی»

عقل با عشق بر نمی‌آید
جور مزدور می‌برد استاد
«سعدی»

دلم ربودی و جان می‌دهم به طیبت نفس
که هست راحت درویش در سبکباری
«سعدی»