با محتسبم عیب مگویید که او نیز
پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است
«حافظ»

مَسْنَد به گُلستان بَر، تا شاهد و ساقی را
لَب گیری و رُخ بوسی، مِی نوشی و گُل بویی
«حافظ»

دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید
تا بویی از نسیم مِی‌اش در مشام رفت
«حافظ»

اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند
دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند
«حافظ»

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
تو را در این سخن، انکار کار ما نرسد
«حافظ»

نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره‌بند قبای غنچه وا کرد
«حافظ»

نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من
خمار صد شبه دارم شراب‌خانه کجاست؟
«حافظ»