من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست
کِی طمع در گردشِ گردونِ دون‌پَرور کنم
«حافظ»

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود
بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود
«حافظ»

گر به دیوانِ غزل صدرنشینم چه عجب؟
سال‌ها بندگیِ صاحبِ دیوان کردم
«حافظ»

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد
که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد
«حافظ»

شاه منصور واقف است که ما
روی همّت به هر کجا که نهیم
«حافظ»

مِی اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش
که بخشد جرعهٔ جامت جهان را ساز نوروزی
«حافظ»

سواد زلف سیاه تو جاعِلُ الظُّلُمات
بیاض روی چو ماه تو، فالِقُ الأصباح
«حافظ»