چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
سخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این‌جاست
«حافظ»

دلِ ما را که ز مارِ سرِ زلفِ تو بِخَست
از لبِ خود به شفاخانهٔ تریاک انداز
«حافظ»

ای قصر دل‌افروز که منزلگه انسی
یا رب مکُناد آفت ایّام، خرابت
«حافظ»

بر خاکیانِ عشق فشان جرعهٔ لبش
تا خاک لعل‌گون شود و مُشکبار هم
«حافظ»

ز شمشیر سرافشانش، ظفر آن روز بدرخشید
که چون خورشید انجم‌سوز تنها بر هِزاران زد
«حافظ»

عشقت رسد به فریاد، ار خود به‌سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی، در چارده روایت
«حافظ»

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دَری داند
«حافظ»