مِی بده تا دهمت آگهی از سرّ قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست
«حافظ»

آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی
معذوری اگر در طلبش می‌کوشی
«خیام»

این مدّت عمر ما چو گل ده روز است
خندان‌لب و تازه‌روی می‌باید بود
«حافظ»

در ده تو به کاسه مِی از آن پیش که ما
در کارگه کوزه‌گران کوزه شویم
«خیام»

عالم همه سربه‌سر رباطی‌ست خراب
در جای خراب هم، خراب اولاتر
«حافظ»

یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهرهٔ ما پیدا بود
«حافظ»