گفتم ای جان جهان دفتر گل عیبی نیست
که شود فصل بهار از می ناب آلوده
«حافظ»

إذا تَغَرَّدَ عَن ذِی الْأَراکِ طائرُ خَیرٍ
فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها أَنینُ حَمامي
«حافظ»

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری
«حافظ»

خوش گرفتند حریفان سر زلف ساقی
گر فلکشان بگدازد که قراری گیرند
«حافظ»

چشمهٔ چشم مرا ای گل خندان دریاب
که به امّید تو خوش آب روانی دارد
«حافظ»

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد
«حافظ»

زاهد اگر به حور و قصور است امیدوار
ما را شرابخانه قصور است و یار حور
«حافظ»