تو را که حُسنِ خداداده هست و حجلهٔ بخت
چه حاجت است که مَشّاطِه‌ات بیاراید
«حافظ»

غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل
شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
«حافظ»

دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد
گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
«حافظ»

آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده‌ای
«حافظ»

دلی کو عاشق رویت نباشد
همیشه غرقه در خون جگر باد
«حافظ»

حافظ ار میل به ابرویِ تو دارد شاید
جای در گوشهٔ محراب کنند اهلِ کلام
«حافظ»

به خنده گفت که حافظ خدای را مَپسَند
که بوسهٔ تو رخِ ماه را بیالاید
«حافظ»