هدف تیر فتنه‌ام همه عمر
پای بر جا نشانه را مانم
«رهی معیری»

به من گذار که لب بر لبش نهم ای جام
تو قدر بوسه آن نوش لب چه می‌دانی؟
«رهی معیری»

روی یک ورق نوشته بود «زندگی نبود
آن سراب که مرا به سوی غم کشانده بود»
«شیوا فرازمند»

فراز چرخ نیلی ناله مستانه‌ای دارد
دل از بام فلک دیگر نمی‌آید فرود امشب
«رهی معیری»

در عین خشم اهل هوس را به خون کشید
کامی که خواستیم روا کرد چشم دوست
«فروغی بسطامی»

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود
«خیام»

اژدها را روزگاری هول مار نیزه‌اش
برده در سوراخ تنگ مور پنهان کرده بود
«وحشی بافقی»