شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرّخ
«حافظ»

یاد باد آن که به اصلاح شما می‌شد راست
نظم هر گوهر ناسُفته که حافظ را بود
«حافظ»

تخت زُمْرُد زده‌ست گل به چمن
راح چون لعل آتشین دریاب
«حافظ»

عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْ‌فام
مجلسِ اُنس و حریفِ همدم و شُربِ مدام
«حافظ»

گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشق
غَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من
«حافظ»

عزیزِ مصر به رغمِ برادران غیور
ز قعرِ چاه برآمد به اوجِ ماه رسید
«حافظ»

قتلِ این خسته به شمشیرِ تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دلِ بی‌رحمِ تو تقصیر نبود
«حافظ»