ز رکن آباد ما صد لوحش الله
که عمرِ خضر می‌بخشد زلالش
«حافظ»

به ناامیدی از این در مرو، بزن فالی
بوَد که قرعهٔ دولت به نام ما افتد
«حافظ»

عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم
دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم
«حافظ»

سحر کرشمهٔ چشمت به خواب می‌دیدم
زهی مراتب خوابی که بِه ز بیداری‌ست
«حافظ»

دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
در کوی او گدایی، بر خسروی گزیدن
«حافظ»

قُرَّةُ الْعین من، آن میوهٔ دل، یادش باد
که چه آسان بشد و کار مرا مشکل کرد
«حافظ»

ز دیده خون بچکاند فسانهٔ حافظ
چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند
«حافظ»