گفتم ای مسند جم، جام جهان‌بینت کو
گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت
«حافظ»

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟
«حافظ»

پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت
با طبیب نامحرم حال درد پنهانی
«حافظ»

بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند
به یک پیاله میِ صاف و صحبتِ صنمی
«حافظ»

اگر چه رسم خوبان تندخویی‌ست
چه باشد گر بسازد با غمینی؟
«حافظ»

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟
«حافظ»

قصدِ جان است طمع در لبِ جانان کردن
تو مرا بین که در این کار به جان می‌کوشم
«حافظ»