دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت
از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز
«حافظ»

تا مگر جرعه فشانَد لبِ جانان بر من
سال‌ها شد که منم بر درِ میخانه مقیم
«حافظ»

گذار بر ظلمات است، خضر راهی کو؟
مباد کآتش محرومی، آب ما ببرد
«حافظ»

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند
«حافظ»

حافظ منشین بی‌مِی و معشوق زمانی
که‌ایّام گل و یاسمن و عید صیام است
«حافظ»

چو گل سوار شَوَد بر هوا سلیمان‌وار
سحر که مرغ درآید به نغمهٔ داوود-
«حافظ»

به پیشِ آینهٔ دل هر آن چه می‌دارم
بجز خیالِ جمالت نمی‌نماید باز
«حافظ»