ما و مِی و زاهدان و تقوا
تا یار، سر کدام دارد
«حافظ»

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند
بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم
«حافظ»

دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند
«حافظ»

برات خوش‌دلی ما چه کم شدی یا رب
گرش نشان امان از بد زمان بودی
«حافظ»

شعرِ حافظ همه بیتُ الْغَزَلِ معرفت است
آفرین بر نَفَسِ دلکَش و لطفِ سخنش
«حافظ»

آن روز شوق ساغر مِی، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
«حافظ»

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم
زآن‌چه آستین کوته و دست دراز کرد
«حافظ»