وین طرفه که درد چشم او را
خونابه ز چشم ما روانست
«سعدی»

یگانه‌ای که به پیش خدایگان زمین
نمود مردمی اندر دیار هندستان
«سنایی»

دید ناگه ظهیر را در خواب
گفت حالی بکن به شعر شتاب
«عبید زاکانی»

اگر تاج بخشی سر افرازدم
تو بردار تا کس نیندازدم
«سعدی»

بهشت تن آسانی آنگه خوری
که بر دوزخ نیستی بگذری
«سعدی»

دیدی ای دل که دگر باره چه آمد پیشم
چه کنم با که بگویم چه خیال اندیشم؟
«سعدی»

فکری که بر آن طبع روان می‌گذرد
شرحش ز معانی و بیان می‌گذرد
«عبید زاکانی»