این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت
بر در میکده‌ای با دف و نی ترسایی
«حافظ»

نه به تنها حَیَوانات و نباتات و جماد
هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد
«حافظ»

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی
«حافظ»

ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم
با ما به جام باده صافی خطاب کن
«حافظ»

دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهی‌ست که در دست نسیم افتاده‌ست
«حافظ»

کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
محقق است که او حاصل بصر دارد
«حافظ»

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
«حافظ»