گرت به شهد و شکر پرورد زمانهٔ دون
وفای عهد ندارد به دوست مشمارش
«سعدی»

آن سینه که بردی به دل‌دل غم عشقت
بی‌غم بود از نعمت گوینده و قیری
«سنایی»

همواره کینه داری و پر خاش و مشغله
هرگز مرا به مهر ندانی نواختن
«مسعود سعد سلمان»

یکی سر بر کنار یار و خواب صبح مستولی
چه غم دارد ز مسکینی که سر بر آستان دارد
«سعدی»

دوستان در هوای صحبت یار
زر فشانند و ما سر افشانیم
«سعدی»

گر دست تیغ فتنه گردون بلند سازد
خشک از نهیب عدلش اندر هوا بماند
«وحشی بافقی»

غریبان را دل از بهر تو خونست
دل خویشان نمی‌دانم که چونست
«سعدی»