گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند
کس به میدان در نمی‌آید، سوار‌ان را چه شد؟
«حافظ»

تا دم از شام سر زلف تو هر جا نزنند
با صبا گفت و شنیدم سحری نیست که نیست
«حافظ»

به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ
دعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس
«حافظ»

بیاضِ رویِ تو را، نیست نقشِ دَرخور از آنک
سوادی از خط مشکین بر ارغوان داری
«حافظ»

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای
«حافظ»

تا دل هرزه‌گرد من، رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود، عزم وطن نمی‌کند
«حافظ»

جز دل من کز ازل تا به ابد عاشق رفت
جاودان کس نشنیدیم که در کار بماند
«حافظ»