راه عشق ار چه کمین‌گاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد
«حافظ»

خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفَوارِس شد
«حافظ»

ساقی به جام عدل بده باده تا گدا
غیرت نیاورد، که جهان پُربلا کند
«حافظ»

گفتم آه از دل دیوانهٔ حافظ بی‌تو
زیرِ لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست؟
«حافظ»

کس نیارد برِ او دم زند از قصّهٔ ما
مگرش باد صبا گوش‌گذاری بکند
«حافظ»

درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی
«حافظ»

در ازل داده‌ست ما را ساقیِ لعلِ لبت
جرعهٔ جامی که من مَدهوشِ آن جامم هنوز
«حافظ»