نبود چنگ و رَباب و نَبید و عود، که بود
گِلِ وجودِ من آغشتهٔ گلاب و نَبید
«حافظ»

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل، رَه گم کند مسکین‌غریب
«حافظ»

جان‌پرور است قصهٔ ارباب معرفت
رمزی برو بپرس، حدیثی بیا بگو
«حافظ»

طوطی‌ای را به خیال شکری، دل‌خوش بود
ناگهش سیل فنا نقش امل، باطل کرد
«حافظ»

چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف زنان
حافظ که دوش از لبِ ساقی شَنید راز
«حافظ»

آن شاهِ تندحمله که خورشیدِ شیرگیر
پیشش به روزِ معرکه کمتر غزاله بود
«حافظ»

مراد دل ز که پرسم؟ که نیست دلداری
که جلوهٔ نظر و شیوهٔ کرم دارد؟
«حافظ»