خرقهٔ زهد مرا، آب خرابات ببرد
خانهٔ عقل مرا، آتش میخانه بسوخت
«حافظ»

نازها زان نرگسِ مستانه‌اش باید کشید
این دلِ شوریده تا آن جَعد و کاکُل بایدش
«حافظ»

زیر بارند درختان که تعلّق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد
«حافظ»

بر گُلشنی اگر بگذشتم چو بادِ صبح
نِی عشق سرو بود و نه شوقِ صنوبرم
«حافظ»

به خدایی که تویی بندهٔ بگزیدهٔ او
که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی
«حافظ»

شاهِ عالم را بقا و عِزّ و ناز
باد و هر چیزی که باشد زین قَبیل
«حافظ»

عشق‌بازی را تحمل باید ای دل، پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت
«حافظ»