گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو
هر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی
«حافظ»

هزار سال بقا بخشدت مدایح من
چنین نفیس‌متاعی به چون تو ارزانی
«حافظ»

در دامن این بحر فروزان گوهری نیست
چون موج به امید که آغوش گشاییم؟
«رهی معیری»

در طبع جهان اگر وفایی بودی
نوبت به تو خود نیامدی از دگران
«خیام»

گفتی سخن ز سعدی و شهر و دیار او
با آنکه دور بود ز شهر و دیار تو
«رهی معیری»

چه حاصل از سر بی‌فکرت و رأی
چه سود از دیدهٔ بی‌روشنایی
«پروین اعتصامی»

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت: ای عاشق دیرینهٔ من، خوابت هست؟
«حافظ»