ز رویت دسته گل می‌توان کرد
ز زلفت شاخ سنبل می‌توان کرد
«مولانا»

تا خود چه فسون گفتی با گل که شد او خندان
تا خود چه جفا گفتی با خارک پژمرده
«مولانا»

عامه را از عشق هم‌خوابه و طبق
کی بود پروای عشق صنع حق
«مولانا»

میان نعره‌ها بشناخت آواز مرا آن شه
که صافی گشته بود آوازم از انفاس حیوانی
«مولانا»

زان سبب هر خلوتی سوراخ روزن را ببست
کز برای روشنی تو خانه را روشن تری
«مولانا»

آن عجب کو در شکاف مه نمود
هم به قدر ضعف حس خلق بود
«مولانا»

ای آب حیوان در جگر هر جور تو صد من شکر
هر لحظه‌ای شکلی دگر از رب اعلا آمده
«مولانا»