تبعته العیون حیث تمشی
و علی مثله من العین یخشی
«سعدی»

تو دانایی آخر که قادر نیم
توانای مطلق تویی، من کیم؟
«سعدی»

بیا، که بی‌تو به جان آمدم ز تنهایی
نمانده صبر و مرا بیش ازین شکیبایی
«عراقی»

همیشه خرمیت باد و خیر باد که خلق
نبوده‌اند به ایام کس چنین خرم
«سعدی»

بخندید کاول ز بیم و امید
همی لرزه بر تن فتادم چو بید
«سعدی»

کانجا به دست واقعه بینی خلیل‌وار
بر هم شکسته صورت بتهای آزری
«سعدی»

به روی من این در کسی کرد باز
که کردی تو بر روی وی در، فراز
«سعدی»