ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد
از گلستانش به زندان مکافات بریم
«حافظ»

خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به؟
«حافظ»

کُشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظ ناشنیده‌پند
تیغ سزاست هر که را، دَرد، سخن نمی‌کند
«حافظ»

سراسر بخشش جانان طریق لطف و احسان بود
اگر تسبیح می‌فرمود، اگر زُنّار می‌آورد
«حافظ»

حافظ به خود نپوشید این خرقهٔ مِی‌آلود
ای شیخ پاک‌دامن معذور دار ما را
«حافظ»

چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم
«حافظ»

گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری
«حافظ»