گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم»
و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه
«حافظ»

از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی
«حافظ»

شُکر ایزد که به اقبال کله‌گوشهٔ گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد
«حافظ»

چشمِ بد دور ز خالِ تو که در عرصهٔ حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو
«حافظ»

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا
«حافظ»

مِی بیاور که ننازد به گل باغ جهان
هر که غارت‌گری باد خزانی دانست
«حافظ»

کلید گنج سعادت قبول اهل دل است
مباد آن که در این نکته شکّ و رِیب کند
«حافظ»