دل که آیینهٔ شاهی‌ست غباری دارد
از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی
«حافظ»

مرغِ روحم که همی‌زد ز سرِ سِدره صَفیر
عاقبت دانهٔ خالِ تو فِکَندَش در دام
«حافظ»

حافظ، ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم‌زده را داعیهٔ سور نمانده‌ست
«حافظ»

پرده از رخ برفکندی یک نظر در جلوه‌گاه
وز حیا حور و پری را در حجاب انداختی
«حافظ»

روا مدار خدایا که در حریم وصال
رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد
«حافظ»

صوفیِ سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
به دو جامِ دگر آشفته شود دستارش
«حافظ»

دارم امّید بر این اشکِ چو باران که دگر
برقِ دولت که بِرَفت از نظرم بازآید
«حافظ»