از جاهِ عشق و دولتِ رندانِ پاکباز
پیوسته صدرِ مَصطَبِه‌ها بود مَسکَنَم
«حافظ»

خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب‌نشینان را دوا کرد
«حافظ»

یا رب به وقتِ گُل، گُنَهِ بنده عفو کن
وین ماجرا به سروِ لبِ جویبار بخش
«حافظ»

بگیرم آن سرِ زلف و به دستِ خواجه دهم
که سوخت حافظِ بی‌دل ز مکر و دستانش
«حافظ»

سرفرازم کن شبی از وصلِ خود ای نازنین
تا مُنور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
«حافظ»

شراب بی‌غش و ساقی خوش، دو دام ره‌اند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند
«حافظ»

زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست
در حق ما هر چه گوید جای هیچ اکراه نیست
«حافظ»