گفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبود
ور نه با تو ماجراها داشتیم
«حافظ»

تعبیر رفت «یار سفرکرده می‌رسد»
ای کاج هر چه زودتر از در درآمدی
«حافظ»

از جاهِ عشق و دولتِ رندانِ پاکباز
پیوسته صدرِ مَصطَبِه‌ها بود مَسکَنَم
«حافظ»

سوادِ دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقشِ خالِ توام هرگز از نظر نرود
«حافظ»

تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادیِّ جهان‌گیری، غم لشکر نمی‌ارزد
«حافظ»

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند!
«حافظ»

درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب زده
نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده
«حافظ»