دل زود باورم را به کرشمه‌ای ربودی
چو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی
«رهی معیری»

در این مقام که خونم حلال می‌داری
مدار خون صراحی حرام، باده بیار
«عراقی»

ما را چو به کام دشمنان کرد
آن یار که دوستدار اوییم
«عراقی»

آن لحظه از عراقی، باشد که وارهیم
گر زو رها شویم، سخن مختصر کنیم
«عراقی»

پیرایه خاک و آبم روشنگر آفتابم
گنجم ولی در خرابم ویرانه من تن من
«رهی معیری»

آتشی بویی ز دلجویی نمی‌آید ز تو
چشمه‌ام کاری به جز زاری نمی‌آید ز من
«رهی معیری»

رفت و نرفته نکهت گیسوی او هنوز
غرق گل است بسترم از بوی او هنوز
«رهی معیری»