بلندمرتبه شاهی که نُه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست
«حافظ»

گفتم «ملامت آید، گر گِرد دوست گردم»
و اللهِ ما رَأینا، حُباً بِلا ملامه
«حافظ»

می‌شکفتم ز طرب، زان که چو گل بر لب جوی
بر سرم سایهٔ آن سرو سهی بالا بود
«حافظ»

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست؟
نقطهٔ دوده که در حلقهٔ جیم افتاده‌ست
«حافظ»

این تقوی‌ام تمام، که با شاهدانِ شهر
ناز و کرشمه بر سرِ منبر نمی‌کنم
«حافظ»

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرّخ
«حافظ»