چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم؟
باده از خون رزان است، نه از خون شماست
«حافظ»

گوهرِ معرفت آموز که با خود بِبَری
که نصیبِ دگران است نِصابِ زر و سیم
«حافظ»

سر ما فرونیاید به کمان ابروی کس
که درون گوشه‌گیران، ز جهان فراغ دارد
«حافظ»

دریغا عیش شب‌گیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی
«حافظ»

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد
که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد
«حافظ»

به دَردِ عشق بساز و خموش کن حافظ
رموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول
«حافظ»

محلِ نورِ تَجَلّیست رایِ انور شاه
چو قربِ او طلبی در صفایِ نیّت کوش
«حافظ»