به مِی سجّاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
«حافظ»

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود
«حافظ»

من مَلَک بودم و فردوسِ بَرین جایَم بود
آدم آورد در این دیرِ خراب‌آبادم
«حافظ»

چو برشکست صبا زلفِ عنبرافشانش
به هر شکسته که پیوست تازه شد جانش
«حافظ»

گل مراد تو آن‌گه نقاب بگشاید
که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد
«حافظ»

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم، دل شمع
دوش بر من ز سر مهر، چو پروانه بسوخت
«حافظ»

چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد
«حافظ»