عیبم بپوش زنهار ای خرقهٔ مِی‌آلود
کآن پاکِ پاک‌دامن بهر زیارت آمد
«حافظ»

یا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانی
پیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزم
«حافظ»

گفتم گره نگشوده‌ام، زان طرّه تا من بوده‌ام
گفتا مَنَش فرموده‌ام، تا با تو طرّاری کند
«حافظ»

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم
«حافظ»

یکی چو باده پرستان صُراحی اندر دست
یکی چو ساقیِ مستان به کف گرفته اَیاغ
«حافظ»

جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
هر کس که این ندارد حقّا که آن ندارد
«حافظ»

بنازم آن مژهٔ شوخِ عافیت کُش را
که موج می‌زندش آبِ نوش، بر سرِ نیش
«حافظ»