ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟
«حافظ»

بر آن چشم سیه صد آفرین باد
که در عاشق‌کشی سحرآفرین است
«حافظ»

صوفی از پرتو مِی راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل، توانی دانست
«حافظ»

صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
به دورِ نرگسِ مستت سلامت را دعا گفتیم
«حافظ»

قلندران حقیقت به نیم‌جو نخرند
قبای اطلس آن کس که از هنر عاری‌ست
«حافظ»

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت
«حافظ»

حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مریز
حاجت آن به که بر قاضی حاجات بریم
«حافظ»