گفتم کی‌ام دهان و لبت کامران کنند؟
گفتا به چشم! هر چه تو گویی چنان کنند
«حافظ»

مقامِ امن و مِیِ بی‌غَش و رَفیقِ شَفیق
گَرَت مُدام مُیَسَّر شود زِهی توفیق
«حافظ»

ز رویِ ساقی مَه‌وَش گلی بچین امروز
که گِردِ عارضِ بُستان خطِ بنفشه دمید
«حافظ»

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت
«حافظ»

سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد
«حافظ»

داشتم دلقی و صد عیب مرا می‌پوشید
خرقه رهن می و مطرب شد و زُنّار بماند
«حافظ»

گر مساعد شَوَدَم دایرهٔ چرخِ کبود
هم به دست آورمش باز به پرگارِ دگر
«حافظ»