سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وآن‌چه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد
«حافظ»

عمرِ خسرو طلب ار نفعِ جهان می‌خواهی
که وجودیست عطابخشِ کریمِ نَفّاع
«حافظ»

به یاد شخصِ نزارم که غرقِ خونِ دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه
«حافظ»

طرب‌سرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یارِ منش مهندس شد
«حافظ»

در حکمت سلیمان هر کس که شک نماید
بر عقل و دانش او خندند مرغ و ماهی
«حافظ»

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد
منّت‌پذیر غمزهٔ خنجر گذارمت
«حافظ»

دارم از لطفِ ازل جنَّتِ فردوس طمع
گرچه دربانی میخانه فراوان کردم
«حافظ»