صفای باغ هستی، نیک‌کاری‌ست
چه رونق، باغ بی‌رنگ و صفا را
«پروین اعتصامی»

مندیش که سست عهد و بدپیمانم
وز دوستیت فرار گیرد جانم
«سعدی»

تا نباید دیدنم روی رقیب
هر نفس سر در گریبان می‌کشم
«عراقی»

بران گونه ضحاک را بسته سخت
سوی شیر خوان برد بیدار بخت
«فردوسی»

ز هوشنگ ماند این سده یادگار
بسی باد چون او دگر شهریار
«فردوسی»

از عرق‌های شور تن‌فرسای
چرک بر من نشسته سرتاپای
«نظامی»

تا نمیری نمیشوی آزاد
این غل هجو تو مبارک باد
«وحشی بافقی»