جبین و چهرهٔ حافظ خدا جدا مَکُناد
ز خاکِ بارگه کبریایِ شاه شجاع
«حافظ»

بازآی که بازآید عمر شدهٔ حافظ
هرچند که ناید باز، تیری که بشد از شست
«حافظ»

نبندی زان میان طرفی کمروار
اگر خود را ببینی در میانه
«حافظ»

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی
«حافظ»

از ثباتِ خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سرِ کویِ تو از پایِ طلب ننشَستم
«حافظ»

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دلِ غمزده‌ای سوخته بود
«حافظ»

صَلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صَلا گفتیم
به دورِ نرگسِ مستت سلامت را دعا گفتیم
«حافظ»