چو خورشید تابنده بنمود پشت
دل گیو گشت از برادر درشت
«فردوسی»

ولیک با همه عیب احتمال یار عزیز
کنند چون نکنند احتمال هجرانش
«سعدی»

بفرمود تا زنگ و هندی درای
زدند و گشادند پرده سرای
«فردوسی»

فردای قیامت به گناه ایشان را
شاید که نسوزند که خود سوخته‌اند
«سعدی»

یارب که تا چه دید دلت آن زمان که تو
جان داده آن ظریف جهان را به دیده‌ای
«سنایی»

مجلس بزم عیش را غالیهٔ مراد نیست
ای دمِ صبحِ خوش‌نفس نافهٔ زلف یار کو؟
«حافظ»

دژی بود کش خواندندی سپید
بران دژ بد ایرانیان را امید
«فردوسی»