جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید
هِلال عید در ابرویِ یار باید دید
«حافظ»

آن که پیشش بنهد تاج تکبر، خورشید
کبریایی‌ست که در حِشمت درویشان است
«حافظ»

شود غزالهٔ خورشید، صید لاغر من
گر آهویی چو تو یک دم، شکار من باشی
«حافظ»

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد
«حافظ»

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم
زآن‌چه آستین کوته و دست دراز کرد
«حافظ»

این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را
در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی
«حافظ»

تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدس
ذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک
«حافظ»