من که دارم در گدایی گنجِ سلطانی به دست
کِی طمع در گردشِ گردونِ دون‌پَرور کنم
«حافظ»

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست
«حافظ»

شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توست
جای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای تو
«حافظ»

چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی
که روزِ واقعه پیشِ نگارِ خود باشم
«حافظ»

همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیده‌ام که مپرس
«حافظ»

جام مِی و خون دل هر یک به کسی دادند
در دایرهٔ قسمت، اوضاع چنین باشد
«حافظ»

هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک
گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک
«حافظ»