بگفت آن کس گزیر از زر ندارد
که پنهان مخزن گوهر ندارد
«وحشی بافقی»

مست آمدی که موجب چندین ملال چیست
هشیار چون شوی به تو گویم که حال چیست
«وحشی بافقی»

چون حال بدم در نظر دوست نکوست
دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست
«سعدی»

چه درد است این که در دل گشته انبوه
دلست این دل نه هامون است و نه کوه
«وحشی بافقی»

زآن لقمه که صوفی را در معرفت اندازد
یک ذرّه و صد مستی، یک دانه و صد سی‌مرغ
«حافظ»

بیگانه مگیرید مرا زین کویم
در کوی شما خانهٔ خود می‌جویم
«مولانا»

دانی که چرا بر دهنم راز آمد
مرغ دلم از درون به پرواز آمد؟
«سعدی»