آن روز شوق ساغر مِی، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
«حافظ»

بی‌مهر رخت روز مرا نور نمانده‌ست
وز عمر، مرا جز شب دیجور نمانده‌ست
«حافظ»

تا درختِ دوستی بَر کِی دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
«حافظ»

شکوه سلطنت و حسن کی ثباتی داد؟
ز تخت جم سخنی مانده است و افسرِ کی
«حافظ»

چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه
پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم
«حافظ»

دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش
که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس
«حافظ»

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
«حافظ»