بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رَأَیْتُ مِن هَضَباتِ الْحِمیٰ قِبابَ خِیامِ
«حافظ»

نماز شام من و دوست خوش نشسته به هم
گرفته دامن شادی شکسته گردن غم
«سنایی»

به عهد سلطنت شاه شیخ ابواسحاق
به پنج شخص عجب ملک فارس بود آباد
«حافظ»

وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ
وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِب
«حافظ»

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
«حافظ»

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لافِ صَلاح
شرمسار از رخِ ساقی و مِیِ رنگینم
«حافظ»

که ای عزیز کسی را که خواری است نصیب
حقیقت آن که نیابد به زور منصب و جاه
«حافظ»