جلوهٔ بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا
چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی
«حافظ»

نیازمندِ بلا گو رخ از غبار مَشوی
که کیمیایِ مراد است، خاکِ کویِ نیاز
«حافظ»

ما را بر آستان تو بس حق خدمت است
ای خواجه بازبین به ترحّم غلام را
«حافظ»

حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر می‌شنیدی پند ادیبان
«حافظ»

سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست
«حافظ»

شبی که ماه مراد از افق شود طالع
بوَد که پرتو نوری به بام ما افتد
«حافظ»

بسم حکایتِ دل هست با نسیمِ سحر
ولی به بختِ من امشب سحر نمی‌آید
«حافظ»