چنان نامور گم شد از انجمن
چو در باغ سرو سهی از چمن
«فردوسی»

بفرمودشان تا نوازند گرم
نخوانندشان جز به آواز نرم
«فردوسی»

بباید شما را کنون گفت راست
که آن بی‌بها اژدهافش کجاست
«فردوسی»

گر هر که در جهان را شاید که خون بریزی
با یار مهربانت باید که کین نباشد
«سعدی»

فتنه در پارس بر نمی‌خیزد
مگر از چشم‌های فتانت
«سعدی»

در دلم هیچ نیاید مگر اندیشه وصلت
تو نه آنی که دگر کس بنشیند به مکانت
«سعدی»

منی چون بپیوست با کردگار
شکست اندر آورد و برگشت کار
«فردوسی»