به پیرِ میکده گفتم که چیست راه نجات
بخواست جامِ می و گفت عیب پوشیدن
«حافظ»

گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمن
چتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخور
«حافظ»

از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من
چون زر اگر برَند مرا درِ دهانِ گاز
«حافظ»

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج این دریم
«حافظ»

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو
اگر طلوع کند، طالعم همایون است
«حافظ»

زینهار از آب آن عارض که شیران را از آن
تشنه‌لب کردی و گردان را در آب انداختی
«حافظ»

مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردیّ و او به‌جا آورد
«حافظ»